Two packages were prepared in Caracas overnight. The first was personally from Maduro; a figure who has roamed for years with the title of "president," but whose political legitimacy has long been exhausted by bribery wheels and apparatuses of oppression. The second was a much more expensive package, with a historically heavier cost and irreparable consequences: International Law.

O uçak havalandığında, sadece bir diktatör götürülmedi; İkinci Dünya Savaşı’nın küllerinden doğan, BM Şartı’nın kuvvet kullanma yasağı etrafında örülmüş o "devletlerin eşit egemenliğine dayanan uluslararası hukuk" da Atlantik’in sularına gömüldü.

As I look at the scene as an international lawyer, what I see is not a manifestation of justice, but the "stranding of law." Let’s set aside the grandiloquence and examine this wreckage.

Maduro: Not a Freedom Hero, But a System Apparatus

Let’s be clear from the start: We are fed up with the fairy tale that Maduro is a "victim" or an "anti-imperialist hero." The way power survives in Venezuela is a classic anatomy of an authoritarian regime. We are talking about a system where the legitimacy of elections is drowned in debate, institutions are hollowed out, and public support is replaced by a "loyalty market."

Maduro's escape from the "Petro-dollar" system and his war against the dollar does not stem from the romantic idealism inherited from Hugo Chavez, as is commonly believed. This was a completely pragmatic and dirty necessity. The financing of the dirty money required for the regime's survival necessitated avoiding American oversight (OFAC radar). In other words, the issue was not "freedom," but "cash flow." While "sovereignty" was being sold in the showcase, there was a rush in the backroom to circumvent sanctions and keep the regime afloat. Therefore, writing a democratic epic based on the identity of the victim is, at the very least, naivety.

Jus Cogens and the Gun Behind the Law

However... The guilt of the perpetrator does not legitimize the banditry of the one who captures them.

Amerika Birleşik Devletleri’nin yaptığı eylem, uluslararası hukukun omurgası olan BM Şartı’nın 2(4). maddesindeki "kuvvet kullanma yasağının" açık, net ve tartışmasız ihlalidir. Hukukta devletlerin keyfine bırakılmamış, "jus cogens"(emredici norm) dediğimiz dokunulmaz kurallar vardır. Bir devlet başkanını, hakkında BMGK kararı olmadan, meşru müdafaa şartları oluşmadan, sırf kendi iç mahkemenizin kararına dayanarak sınır ötesi bir operasyonla paketleyip götüremezsiniz.

The U.S. has only been able to place its gun on the table, but it has not been able to place its legitimacy. There is a world of difference between putting a gun behind the law and placing the gun in place of the law. By choosing the latter path, Washington has laid dynamite at the foundation of the order it established.

The Compass of Markets: Fear and Insecurity

Peki, bu "kovboy adaleti" dünya finansını nasıl etkiler? Piyasalar hissiyatla değil, risk primiyle çalışır. Kısa vadede göreceğimiz refleks fear. Küresel sistemde belirsizlik arttığında, para paradoksal bir şekilde yine sorunun kaynağına, yani en likit liman olan dolara sığınır. Doların ateşi kısa bir süre yükselebilir.

Ama orta ve uzun vadede tablo değişir. Hukuki öngörülebilirliğin olmadığı yerde, "rezerv para" kavramı da erozyona uğrar. ABD’nin yargı gücünü bir finansal silah, bir şantaj unsuru gibi kullanması, merkez bankalarını dolardan ürkütecek ve tarihsel güvenli liman olan gold's stratejik önemini artıracaktır. Çin ve Rusya gibi aktörler, bu hukuksuzluğu "dolardan kaçış" tezlerinin en güçlü kanıtı olarak masaya sürecektir. ABD, Maduro’yu almıştır ama doların üzerindeki "tarafsızlık" etiketini sökmüştür.

This situation is not a "distant storm" for Turkey either. The audacity of the U.S. to place its own law above universal law (extraterritoriality), considering processes like the Halkbank case, is a very serious warning signal regarding our sovereignty rights. The increase in risk premiums is always bad news for economies like ours that need external financing.

The Ghost of Monroe and the Master-Slave Dialectic

The crux of the matter is not legal, but philosophical and historical.

Bu operasyon, münferit bir olay değildir. Bu, 1823 yılında James Monroe’nun Kongre’de okuduğu doktrinin, yani "Amerika Amerikalılarındır" sloganıyla kamufle edilen "This continent is my property." kibrinin 21. yüzyıl güncellemesidir.

ABD’nin Latin Amerika ile kurduğu ilişki, Hegel’in "Efendi-Köle Diyalektiği"ni andırır. Washington, güneyindeki devletleri uluslararası hukukun eşit birer "süjesi" (öznesi) olarak değil, kendi refahı için var olması gereken birer "nesne" olarak kodlamıştır. Bugün Maduro’ya yapılan muamele; dün Guatemala’da Arbenz’e, Şili’de Allende’ye, Panama’da Noriega’ya yapılanlardan farklı değildir. İsimler değişir, yöntemler değişir ama "Büyük Sopa" (Big Stick) politikası değişmez. Roosevelt’in Somoza için söylediği "He is a son of a b... but he is our son of a b..." sözü, Amerikan dış politikasının değişmez anayasasıdır. Arjantin yönetiminin bu hukuksuzluğa alkış tutması da, efendisinin sopasını öpen o tarihsel sendromun nüksetmesinden başka bir şey değildir.

When law is transformed into a guise that legitimizes the actions of the powerful, there is no longer any "order." What remains is only the bitter truth that Thrasymachus struck Plato's face with thousands of years ago: "Justice is what is advantageous to the powerful."

MThe packaging of Maduro is not the overthrow of a dictator; it is the complete unraveling of the "democracy and law" veneer of Pax Americana. The United States has donned the old colonial guardian uniform from the dusty shelves of the Monroe Doctrine and has sent the dangerous message to the world: "Law does not grow in my garden; only those I permit survive." However, history has taught us that an empire built solely on fear begins its collapse on the day it consumes its own legitimacy..

Source: www.denizhaber.com